
kara mıh kilit
alesta!
dünyanın tüm
nöbetçilerine
1.
bir uykunun nöbetini
tutuyordu
seyyar ve açılır ve
kapanır
geceye doğru
kara mıh kilit alesta!
2.
sırası değildi birdendi
“birden”
aklı durdu bir akarsuyun
kesik
tek başımıza iki kişiydik
gökyüzünün gözleri
kapandı
ayla ayın etrafını sardı
3.
zamanın terzisi
“bir sarkaçtan fazlasıdır zaman”
dedi
örgün bir gece
değiştiricisi
4.
"sıkıldım bu nöbetten diyor” deniz
feneri
yerden göğe kadar haklı
saatlerce tek kişiydim anlıyor musun yani
tek
bir korkuluk gibi ayakçı
hiç çekinmeden
ölügözlü bir generalin karşısında klarnet
üflüyordu yaşlı bir sokakçı
ve gerçekten ve gerçekten
“bu durgunluktan kurtulmam gerek” dedi bir
duvar yanındakine
her bir dizem için iki saat nöbet tuttum
fenerle birlikte
5.
bir taşlığın havalanıp inip yürüyüşünü
izliyorduk bir taşlıkta
“dünyada sevinç vardır” diyerek koşturuyordu
deniz hemen yanımızda
kara mıh kilit alesta!
Zafer Yalçınpınar
– 3 Mart 2006 - İskenderun